Omdat mijn werksituatie aan het veranderen is en ik minder uren in de wagen zal moeten doorbrengen (ik deed vorig jaar 65.000km !) en misschien zelfs overdag de wagen niet meer zal nodig hebben, kwam bij mij de idee om eens te gaan informeren bij een specialist in ligfietsen te Gent. Dit was volgens mij immers het enige fiets-vervoermiddel dat ik zou kunnen gebruiken om ooit naar mijn werk te fietsen (35 km heen en 35 km terug).

Daar kreeg ik onmiddelijk de kans om eens op een ligfiets te fietsen, maar dat ging niet onmiddelijk goed. Ik had schrik om te vallen en daardoor ging het voor geen meter. Eens ik de spreekwoordelijke knop kon omdraaien bleek het eigenlijk niet zo moeilijk. Je moet gewoon 'ontspannen' in de zetel zitten. Ik besloot ter plaatse om eens zo'n ding te huren en dat weekend ging ik met de wagen van mijn zus om een Challenge Hurricane sport.

Die vrijdagmiddag probeerde ik op een verlaten (brede) weg om te leren draaien en dat ging redelijk goed. Dus nu naar huis en de eerste rit kon beginnen. Prachtig, zalig, ... dat was hetgeen door mijn hoofd spookte. Alleen, ik zag niet wat achter me aankwam. Een spiegeltje vind ik echt wel een noodzaak.

Op zaterdag maakte ik opnieuw een lange tocht en ging alles al een stuk vlotter, in die mate zelfs dat ik besloot om de fietstocht die we hadden gepland samen met mijn ouders en zus en haar gezin te rijden met de Hurricane.
Dus op zondag werd de mountainbike van mijn aanstaande in de wagen geplaatst, naast de Hurricane en weg waren we om een tocht te maken door de Vlaamse Ardennen.

De reactie bij mijn familie viel eigenlijk nog mee. Ze moesten even lachen, maar we vertrokken na het eten voor de tocht en ze zouden achteraf wel zien dat dit een 'volwaardige' fiets is.
De tocht ging perfect... tot enkele kilometers voor het einde. Toen we een landelijke woning voorbijreden kreeg een hond mijn gifgroene Hurricane in het vizier en blijkbaar wekte deze fiets iets bij hem op en kwam hij aangerend. Geen probleem, er was een grote omheining rond het erf... maar toen bleek de poort open te staan, en hij liep volle snelheid achter me aan op de openbare weg. Ik was ondertussen al sneller gaan rijden en nadat hij al blaffend op een halve meter afstand naast mij liep (ik had toen echt wel even schrik) gaf hij het na enkele tientallen meters op en draaide zich om. En daar was mijn vriendin die de hond wou wegjagen, maar de hond beet in haar been. Gelukkig had Inge een lange spijkerbroek aan en deze ving het ergste van de beet op. De beet bleek "enkel" oppervlakkig te zijn, maar we stonden met z'n allen te trillen op onze benen, en Inge natuurlijk nog het meest. De broek was gescheurd, maar dat was het minste.

Dit voorval zorgde ervoor dat de fiets niet unaniem goedgekeurd werd. Mijn ouders hadden genoeg gezien en vonden dat ik zo'n fiets zeker nooit moest kopen... veel te gevaarlijk.

Ondanks dit voorval had ik toch echt wel sympathie gekregen voor de Challenge Hurricane. Hij zou er wel komen... wanneer, dat wist ik nog niet.